وقتی روی یک خط مستقیم ایستادهاید و میخواهید نزدیکترین فرد به خود را پیدا کنید، کار ساده است: فقط کافی است به چپ و راست نگاه کنید و فاصلهتان را با افراد اطراف مقایسه کنید. حال اگر در یک اتاق باشید، باید نزدیکترین فرد را در فضای دوبعدی پیدا کنید. باز هم مشکل چندانی وجود ندارد، با چرخیدن به دور خود و بررسی فاصلهها در جهات مختلف، میتوانید جواب را بیابید.
اما اگر افراد بتوانند در فضای سهبُعدی شناور شوند، چه؟ در این صورت، مسئله پیچیدهتر میشود چون باید جستجو را در ارتفاع، عمق و عرض انجام دهید. اگر بُعد زمان را هم اضافه کنیم، اوضاع کاملاً بغرنج میشود. حتی اگر تمام عمرتان هم وقت داشته باشید، آیا میتوانید نزدیکترین فرد را در یک فضای چهاربُعدی پیدا کنید؟
واقعیت شوکهکننده اینجاست: بسیاری از دادههای دنیای واقعی در ابعاد بسیار بالاتری وجود دارند گاهی ۱۰۰ بعد یا حتی بیشتر. این دادهها نفرین شدهاند!